Merhabalar…
Neredeyse iki yıllık evliyim nişanlılık süreci de evliliğin ilk ayları de müthiş geçmiş ya da ben öyle sanmıştım ikimizin de ikinci evliliği ve akıllandığımızı sandığım çok iyi düşünüp yaşayıp yaptığımız bir evlilik. İlk aydan hamile kalınca başlayan bulantılar eşimin ailevi sıkıntıları evliliğe alışma evresi derken eşimin sürekli dışarı çıkması gün içindeki eve gelene dek sıfır iletişim hamileyken eşimin eski anıları hatta eski eşinin en iyi arkadaşıyla tanışıp görüştürülmem (bilmeden) lohusayken tüm bunların devamı eşimin keşfetindeki açık kadınları görmem eski kız arkadaşlarını facebook üzerinden aratması başlarda hatalarını çok güzel telafi edip şu an herşeye beni suçlaması aylardır öpüşmememiz (sevişirken bile) cinsellik sıklığının düşmesi iki yıllık evlilikte belki bir elin parmağı kadar aldığım iltifat o da sadece güzel olmuş gibi gece özendiğim gecelerde giydiklerime bile tepki verilmemesi sadece birliktelikten birlikteliğe olan temas ve tüm bunların yansıması yaşadığım patlama kendimi ifade edememe suçlu hissetirilme… çok yorulmuş hissediyorum çıkmazda gibiyim eşimi sevsem onun sevdiğini bilsem de yoruldum incindim ona göre sorun benim surat asmam ama konuşunca suçladığı için ve dolu olduğumdan konuşurken ağladığım için sadece surat asıyorum bunun için bile suçlanıyorum… Son tartışmamız bayramda misafirlikte kadınlarla tokalaştığı için surat astım o da beni cezalandıracağını aynını yapacağını ben banyoda şarkı söylüyormuşum ben de dikkat etmiyormuşum vs vs suçlu yine ben oldum. Konuşurken asla onu suçlamam sorun neyse onu söylerim o beni suçlar binlerce kez düşünürüm aman erkeklik gururuna mı dokunurum aman onu yetersiz mi hissettiririm diye. Evet çok iyi bir insan çok iyi bir baba ama anlaşılmadığımı solduğumu hissediyorum en kötüsü de sürekli suçlandığım için herşeyde sorumlu kendim olacak gibi hissediyorum…